Terugkijken

Aan het eind van het jaar reflecteren we op wat er is geweest. Er zijn drie dingen in de wereld waar ik een hekel aan heb: voetbal, religie en Coldplay, en laten die drie nou net dit jaar zo in de schijnwerper zijn gezet, dat ik er lekker op kan zeiken.

Er zijn drie gevaarlijke wereldleiders dood, maar Ajax, Cruijf en  karatekid Esteban waren belangrijker dan de (schijn)dood van Bin Laden, de moord op Khadaffi en het plotselinge overlijden van De Grote Leider. Elke keer als er iets stoms in de voetbalwereld gebeurd, wrijf ik in mijn handjes: zou het dan nu eindelijk eens een keer over zijn met dat gezeik? Cruijf horen jengelen dat het allemaal niet eerlijk verloopt in het bestuur en ze beschuldigen van positieve discriminatie, de bestuurders met lange gezichten in hun Mercedes zien wegrijden, Van Gaal die een radiostilte inlast, het leek wel een soap. Volwassen mannen die zich met een kinderspel bezighouden en voor de vorm een duur pakje aan mogen, dat is toch wat voetbal eigenlijk is? Los van de achterlijke stapels geld die er mee gemoeid zijn natuurlijk. Want het mag dan wel een recessie zijn, de voetbalwereld merkt daar niks van. Als we nou het salaris van Esteban en van de rest van die hersenloze massa spierbundeltjes inzamelen, volgens mij komen we dan een heel eind met het aflossen van de staatsschuld en kunnen we gewoon weer genieten van orkesten en musea. Die theaters kunnen me gestolen worden, pedante zeikerds in kutdorpen als Hendrik-Ido-Ambacht die iets “heel leuks met poppen” doen, die kunnen we wegsubsidieren, hoor, geen probleem. Op voorwaarde dan dat de voetballerij gaat inleveren.

Ik kan er wel een boek over schrijven, over hoe verschrikkelijk voetbal is, maar we gaan door. Paars is de kleur van boetedoening en stichting KLOKK riep dan ook op tot het dragen van paars tijdens de nachtmis. Nu houd ik best van traditie, en heb ik wel eens een nachtmis bezocht, maar ik vind paars een heel lelijke kleur, dus hoefde ik dit jaar helemaal niet naar de nachtmis. Nu is mijn bescheiden mening dat religie de enige oorzaak is van al het wereldleed, en hoop ik, net als met voetbal, dat bij elk slecht bericht er wat meer afvalligen zijn. Niet dat ik graag wil dat priesters jongetjes en meisjes betasten, in tegendeel, ik hoop ernstig dat de hel bestaat zodat die mannen tot in de eeuwigheid anaal gekaratekickt worden, maar ik vind het wel goed dat het in de openbaarheid komt. Over enge, vieze mannen gesproken: ik begreep dat Robert M. maximaal 16 jaar plus TBS kan krijgen. Nu is in Nederland TBS een soort zomerkamp voor criminelen en is de gevangenis vaak nog gerieflijker dan menig Leidse studentenkamer, dus Robert M. is al snel weer vrij om met zijn echtgenoot meer zieltjes te verpesten. Kunnen we Robert M. niet samen met al die priesters op straat laten lopen met een brandmerk in een gezellig tuigdorp? Lost het probleem zichzelf op. Voor sommige misdadigers zijn lijfstraffen zo gek nog niet.

Coldplays Chris Martin mag ook wel eens in zijn buik geschopt worden terwijl hij op de grond ligt. Een beetje een miljoen vangen voor een optreden op Pinkpop. Is Jan Smeets niet helemaal goed bij z’n hoofd? En een nieuwe cd die een titel heeft als een ongeevolueerde hagedis, en een single die Every teardrop is a waterfall heet. Is Coldplay een bandje van tienermeisjes? Nee, maar ze hebben dan bandjes die oplichten op de maat van bepaalde liedjes tijdens een concert. Ik dacht dat Martin allemaal goede doelen-dingen deed, als een soort Neo-Bono, waarom dan achterlijk veel geld vragen voor een optreden en milieuvervuilende plastieken bandjes aan je fans slijten?

Ik hoop dat een Japanse tsunami de wereld reinigt van Coldplay, religieuze fanaten en voetballiefhebbers, maar hoe zeer ik me dit jaar ook heb geërgerd aan onrecht en onwetendheid, uiteindelijk kan je net als de Occupyers er weinig aan veranderen. Uiteindelijk is je eigen belevingswereld belangrijker. Zoals bij mij de geboorte van de dochter van mijn beste vriendin, de koop van mijn huis samen met mijn vriend en het overlijden van mijn leraar Nederlands. Die nu zou zeggen: “Faye, je stuk heeft geen samenhang, en je moet nog even naar je d’tjes en t’jes kijken”. Maar die wel mijn lievelingsleraar was en die er voor heeft gezorgd dat ik tegen wil en dank stukjes blijf schrijven. Al is het maar om mijn ergenissen te uiten voor een onzichtbare lezer. En tegen die lezer zeg ik: een mooi 2012, ik hoop dat er wat minder mensen, letterlijk en figuurlijk, in hun ballen geschopt worden en dat Coldplay er net als Kane een einde aan breidt.

Rommelen

Vriendlief O en ik hebben een gezamenlijke interesse in oude meuk, en bezoeken graag rommelmarkten. Nu konden we de halfjaarlijkse verzamelaarsjaarbeurs niet missen, zeker nu we haast een jaar samenwonen en we nog genoeg plek hebben in ons huisje voor meer curiosa. Lees meer »

Als je het zegt, weet ik het

Bij tijd en wijle bedenk ik wat ik zou kiezen als ik bij Zomergasten op bezoek zou mogen komen. En meestal kan ik dan niks goeds bedenken. Het zijn meestal flarden van scènes uit niet-zo-interessante films, een paradijsvogel uit de Man Bijt Hond van gisteren of iets met een zielig anorexiameisje uit Oprah. Lees meer »

Dappere fietsers

De ergste winterperiode is geloof ik nu wel over. Nu we gewoon weer gezellig met de regen van doen hebben, wil ik graag alle fietsers van Nederland een klapje op de rug geven. Lees meer »

‘n Beetje verliefd

Elk jaar luister ik de Top 2000. Want ik zie het niet meer als lijst maar als een cluster muziek waarvan de meeste nummers leuk zijn. Bij mijn ouders ligt de lijst elk jaar weer netjes uitgeknipt op de eettafel. En net als ieder andere Top 2000-luisteraar raak ik dan weer gefrustreerd over de rangorde die is gemaakt door de stemmers. En dat kan ik beter niet doen. Ik kon het namelijk net ook niet laten en heb toch gekeken hoe vaak Coldplay er in staat, en dat is tien keer. TIEN keer Coldplay! TIEN! Het is een schande. Lees meer »

Linkse hobbys

De nieuwe regering wil bezuinigen op de kunst. Nu is dat voor niemand leuk, maar ik heb wel helemaal een probleem met mijn werk: het Mauritshuis en het LVC zijn allebei flink afhankelijk van subsidies. En dat we ook nog eens meer BTW moeten gaan betalen over de entreeprijzen, maakt het allemaal niet beter. Lees meer »

Farmville ruined my life

Tja en opeens zit je dus elke dag te Facebooken. Omdat je crops nog geharvest moeten worden.

Ik kan er ook naar uitkijken: “Oeh, zometeen zijn mijn aardbeien klaar en dan kan ik er zo vroooooeeeeeem overheen, want ik heb nu een uitbreiding voor mijn harvester zodat ik niet vier blokjes teglijk maar wel negen blokjes tegelijkertijd kan doen”.

En het plannen: “Okee, morgen kan ik niet Facebooken dus dan moet ik alleen maar seeds planten die er twee dagen over doen om te groeien”.

Dan sta je in de kroeg met je vrienden, IRL, en dan heb je het nog steeds over Farmville en kekke filmpjes die je allang niet meer van Youtube af haalt maar van Failblog. En dat we dan met bier in ons hand onder het genot van een werelds goed bandje heilig met elkaar afspreken om elkaars neighbours te worden in City of Wonder, want dat is toch best een leuk spelletje, maar dan moet je wel even mijn embassy in je stad neerzetten.

Ook erg: internetterminologie gebruiken in het echt. Dus tegen je collega wanneer ze het briefpapier weer verkeerd in de kopieerapparaat heeft gestopt en dan heel hard “Fail!” roepen. Kan natuurlijk niet. Of de neiging hebben onder een officiële brief een dubbele punt p te schrijven. Zal de directeur van het Louvre niet echt begrijpen denk ik.

Overal ‘like’ willen aanklikken.

Aan elke kat vragen of ze zin hebben in een cheezburger.

“The cake is a lie” roepen op het Binnenhof.

LOL zeggen als iemand een grapje maakt in de trein.

Je Hyves opzeggen omdat je te druk bezig bent met Facebook.

Ik moet nodig afkicken…maar mijn druiven zijn bijna volgroeid.

Drie oktober

Morgen is het twee oktober. Een magische dag in de stad waar ik geboren en getogen ben, want dat is de dag voor drie oktober. En op drie oktober vieren wij Leidens Ontzet. De avond daarvoor moet daar natuurlijk groots en meeslepend op gedronken worden.

Lees meer »

Dromen

Ik droomde vannacht over drie homoseksuele Italianen die met elkaar in het water lagen. Heel filmisch, zonder seks, beetje zoals Mar Adentro. Gek natuurlijk, alleen dat beeld, en dat ik zonder aanleiding zag dat ze homofiel waren. En Italiaans. Misschien was het de innige verstrengeling, het zwarte haar en de azuurblauwe zee. Het zag er erg romantisch uit in elk geval. Lees meer »

Kindervrienden

Ik zag Wieteke van Dort op het station. Ze had nog steeds lang haar en die krullerige pony. Ze had een oude-vrouwen-jasje aan: zo’n donkerblauw jackje, een beetje gewatteerd. Ik vermoed dat er in de schuine zakjes op de voorpand een gebruikt zakdoekje en een rolletje Wilhelmina-pepermunt zat. Ze had ook een pantalon aan, het enige woord dat een grauwbeige broek met plooi kan beschrijven. Ik zag haar schoenen niet, maar ze waren vast gemakkelijk en van het soort waarvan je nooit begrijpt waar ouderen die nou precies kopen. Ze stond met een Indische man te praten, hij wilde vast een handtekening van de enige echt Tante Lien. Lees meer »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.