Sinds tweede kerstdag lig ik bij mijn ouders op de bank. Ik had last van die griep die ineens op komt zetten en je dan lamslaat voor een paar dagen. Heel fijn met de feestdagen, zeker als je allerlei verplichtingen hebt die je niet na kan komen en je vriend eindelijk vrij is en romantisch wil wandelen in een besneeuwd bos. In plaats daarvan heb ik vijf dagen op die bank gelegen. Gelukkig had ik een stofzuiger gekregen in een enorme doos die als bijzettafeltje diende voor mijn medicijnen: twee astma-apparaten, zakdoekjes te over, een kotsemmertje, kamillosan, aspirientjes, verschillende wijventijdschriften, neusspray, een kan water en duizend lege theekopjes. En mijn sigaretten natuurlijk. Want ik mag dan wel mijn longen eruit hoesten, maar stug blijf ik doorroken. Je moet ergens achter staan in dit leven.
Gelukkig is de tv iets minder saai gedurende de kerstdagen en hebben mijn ouders digitale tv, dus kon ik uit honderd kerstfilms kiezen en talloze afleveringen van Family Guy, Scrubs, Super Sweet Sixteen, Will and Grace en wat dies meer zij. Wat wel opvalt als je allen maar lamgeslagen wordt door televisie zijn die godvergeten mobiele gadgets reclames. Kan het kabinet daar niet een sanctie op zetten? Ik heb gelukkig geen een keer meer die dead terrorist-terreur gezien, maar wel dat Kim en Tim maar negen procent scoren en dat liefde dus niet altijd over rozen gaat, dat de top tien van mobiele games vooral heel slechte minispelletjes in 1D zijn en dat het Mario Bros-jingletje na twintig jaar blijkbaar nog steeds erg leuk is (retro? die downloaders zijn niet eens twintig). Daarnaast wacht Nederland in spanning af op weer een hitserie uit Amerika, krijg je van Redbull vleugels, heeft The Prodigy een nieuw liedje waar invaders dood moeten, kunnen kinderen van bekende Nederlanders ook op ijs dansen, spelen pinguins klassieke muziek en heeft schaap Frank zijn roeping gevonden. En dat is nog maar een kleine greep uit het belachelijke aanbod aan reclame die voorbijschiet in reclameblokken die zeker 10 minuten duren.
Als ik de tv zat ben, is er altijd nog de Top 2000 op Radio 2, die ik sinds jaar en dag met mijn ouders luister (niet constant natuurlijk, maar hij staat wel altijd aan als ze thuis zijn en er niks op tv is). Gelukkig veel Beatles, 55 keer maar liefst. En op een wordt het weer Bohemian Rhapsody. Ook leuk. Metallica op 14, ook goed, en dan voor de depri dertigers en veertigers veel Pink Floyd en Dire Straits, voor al die mannen die altijd zelf gitaar wilden spelen maar het niet kunnen omdat ze er liever over zeiken. Dat zijn dezelfde mensen die ook Coldplay goed vinden. Ik HAAAAAT Coldplay (afgezien van twee nummers). Hoe kan het gerechtvaardigd worden dat de pretentieuze achterban van plagiaatplegende zeiksnor Chris Martin niet een keer maar meerdere keren in de Top 2000 staat? Zelfs Frans Bauer staat erin, maar ala, Nederlanders hebben gewoon weinig smaak en dat moet ook vertegenwoordigd worden. Zet dan Clocks van Coldplay er maar in, maar helemaal onderin ofzo. Nee hoor, hij staat op 11.
Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. De Top 2000 is ook op tv, een leuk programmaatje met oude clipjes, wetenswaardigheden van Leo Blokhuis (een man waar echt niks slechts over gezegd kan worden), mooie docu’tjes. Allemaal leuk. Wat echter opvalt is dat nu Mathhijs van Nieuwkerk meer op televisie is (wat zeg ik, er niet vanaf te slaan) is dat hij extreem in herhaling valt. Zo kun je hem elke dag in de Top 2000 a-go-go horen zeggen: “Wat is het toch leuk om dit programma te presenteren!” en ook als Leo iets gaat vertellen: “Deze kroeg verandert nu in een schoollokaal”, maar elke keer met hetzelfde enthousiasme. Ik denk dat Nieuwkerk een robot is, maar dat is voor een andere blog.
Eh,…wacht, deze blog gaat nergens heen. Gelukkig ik wel, want ik ben aan de beterende hand en ik kan vanavond dus eindelijk in mijn eigenste bedje slapen. En ik wens jullie alleen een heel fijn oud en nieuw, en een prachtig reclameloos 2009!
