Ik word gek van mijn tas. Het is al enige tijd hip om een grote tas te hebben, zeggen alle modebladen mij. En daar geef ik ze gelijk in, want in alle kleine tasjes die ik aan mijn zijde heb gedragen in mijn jeugd, propte ik zoveel, dat de naden vervaarlijk scheurden. Naast mijn canvas rugzak van de middelbare school heb ik ontelbare kleine metgezellen gehad, variërend van het vermaledijde rugzakje (in diervorm of niet) tot de fannypack, van de gescheurde leren afdankertjes van mijn moeder tot faux-zijden niemendalletjes van de H&M voor als ik ooit nog uitgenodigd werd op een gala. En in die tasjes stopte ik alles: aspirientjes en pleisters, deodorant, portemonnee (die in verhouding altijd heel groot is geweest met weinig inhoud), agenda, bonnetjes van allerhande zaken, treinkaartjes, maar ook mijn gymschoenen en altijd, maar dan ook altijd, een extra truitje.
Mijn naden springen gelukkig al lang niet meer sinds ik grote tassen heb, de tassen die ik volwassen tassen noem. Want de tijd dat er een beestje of een gezellig kleurtje of een raar bontje op moest zitten, is over, dat kan natuurlijk niet meer als vrouw van vijfentwintig. Nu sleep ik dagelijks mijn hutkoffer overal mee naartoe. Echter, een grote tas komt onherroepelijk met een grote inhoud. Hierdoor draag ik me een gefractuurde schouder aan zooi mee, want schoudertassen zijn natuurlijk in, niet meer die dingen die gewoon gezellig op je heup bungelen, nee, zo’n enorm ding dat onder je oksel klotst maar zo groot is dat je arm constant in negentig graden staat en waardoor je hele schappen in de supermarkt omverwerpt. Men is regelmatig verbaasd over wat ik mee zeul: make-uptasje, nog steeds die deo en die aspirientjes, een grotere agenda en nog grotere portemonnee, mobieltje, walkman met enorme koptelefoon (tja, ik ben ouderwets), bril in brillenkoker, zonnebril, astma-apparaatje, tampons van allerhande makelij, een verdwaalde oorbel, drie pakjes sigaretten, tweeëndertig aanstekers, een haarborstel van het formaat Titanisch, bierviltjes met namen van vage bands of een telefoonnummer van een vage man, twee soorten handcrème, cellofaantjes, een ophaalbonnetje van een drie oktoberfoto van Marcella’s Rookpaleis, condooms, neusspray, pepermuntjes en vaak nog een extra truitje.
En wat doen vrouwen als ze hun tas op moeten ruimen? Een nieuwe kopen. Want een nieuwe tas kopen is net zo leuk als een nieuwe agenda-inhoud. Een schone lei. Je stelt voor jezelf de tas-geboden op:
1. Gij zult je sigarettenpakjes altijd weggooien als ze op zijn, zodat er geen tabakkruimels in de hoekjes kruipen
2. Gij zult zult lege aanstekers eveneens verwerpen
3. Gij zult bonnetjes bewaren in de portemonnee
4. Gij zult tampons bewaren in een apart compartiment
5. Gij zult vanaf nu met een graai direct uw sleutels kunnen vinden
6. Gij zult uw mobiele telefoon aan de zijkant in dat geinige vakje stoppen
7. Gij zult een kleinere haarborstel kopen met een leuk plaatje van Hello Kitty
8. Gij zult enkel mini-flesjes deo van de Etos meedragen
9. Gij zult uw zonnebril nimmer beschadigen door verdwaalde haarspeldjes
10. Gij zult nooit meer een extra truitje meenemen aangezien u die uiteindelijk toch niet aantrekt.
Met een agenda maak je dezelfde beloftes aan jezelf: je zal vanaf nu alles heel geordend houden, de verjaardagen overzichtelijk, telefoonnummers en adressen braaf in het daarvoor bestemde vakje, en je zal vanaf nu echt altijd netjes schrijven en altijd in dezelfde kleur. Binnen een maand staat er in dronken handmanschap met lippenstift een telefoonnummer van iemands huisbaas over de gehele maand oktober.
En zo geschiedde: ik heb een substantieel deel van mijn kledingkast ingericht voor oude tassen. Want zo is het ook wel weer, echt afstand kan ik er niet van doen. Dan zie ik een klein bruin tasje met scheuren in het leer, een krakend hengseltje en word ik herinnerd aan mijn eerste zoen. Of zie ik een stoffen vodje met een plaatje van Mucha en denk ik aan Pinkpop. Of ruik ik even aan een reistas en ruik ik Frankrijk in de zomer. Of ik lees de met marker gezette opschriften op mijn canvas tas en laat een traan met de gedachte aan oude vriendinnetjes en de dingen die voorbij gaan. Want tassen dragen niet enkel mijn spullen, ze dragen ook mijn herinneringen.
Gearchiveerd onder: Damesperikelen
