Ik zag Wieteke van Dort op het station. Ze had nog steeds lang haar en die krullerige pony. Ze had een oude-vrouwen-jasje aan: zo’n donkerblauw jackje, een beetje gewatteerd. Ik vermoed dat er in de schuine zakjes op de voorpand een gebruikt zakdoekje en een rolletje Wilhelmina-pepermunt zat. Ze had ook een pantalon aan, het enige woord dat een grauwbeige broek met plooi kan beschrijven. Ik zag haar schoenen niet, maar ze waren vast gemakkelijk en van het soort waarvan je nooit begrijpt waar ouderen die nou precies kopen. Ze stond met een Indische man te praten, hij wilde vast een handtekening van de enige echt Tante Lien.
Ik herinner me mevrouw Van Dort liever als die gekke mevrouw met dat lange haar uit JJ De Bom. Ook al was dat alweer een jeugdserie van een generatie voor mij, heb ik het idee. Villa Achterwerk deed toen ook al herhalingen. En zag ik ook Buurman en Buurman, Paulus de Boskabouter en Theo en Thea, programma’s die mijn tien jaar oudere zus ook al had gezien als kind.
Toen ik Wieteke zo zag, leek het ineens een heel gewoon oud vrouwtje en bedacht ik me dat jeugdidolen natuurlijk ook gewoon ouder worden. Dat zie je natuurlijk ook wel aan grote internationale sterren, maar met Nederlandse kindervrienden vergeet ik het soms even. Zo zag ik ook Maxim Hartman die het in een interview had over vrouwen, en dat hij zo goed was in ze versieren. Of zoals ik weleens hoor dat Ome Willem helemaal niet zo’n aardige gekkigheid is als hij lijkt. En ook schrok ik een beetje van Aart Staartjes die zich woedend maakte over de zendtijd van Sesamstraat.
Het is net als dat moment dat je je realiseert dat je ouders ook seks hebben. En dat die goeiige juffrouw uit groep drie ook poept.
Carlo en Irene groeiden met mij mee, omdat ze niet meer van televisie af te slaan waren, maar de sterren van de kindertelevisie van de publieke omroep raak je toch een beetje kwijt als je ouder wordt. Het is om melancholisch van te worden: ik ben ook alweer bijna dertig maar het leek nog zo kort geleden dat ik met mijn snufferd voor het scherm zat, de beeldruis kon ruiken, de kleurverdeling uit kon tellen in rood, blauw en groen en luid mee zong met de Familie Knots.
Het is maar goed dat ik twee jaar geleden de DVD van Rembo en Rembo voor een vriendin heb gekocht; kan ik af en toe nog lachen als een kind.
Gearchiveerd onder: Faye maakt zich zorgen,Televisie
