Er zijn drie gevaarlijke wereldleiders dood, maar Ajax, Cruijf en  karatekid Esteban waren belangrijker dan de (schijn)dood van Bin Laden, de moord op Khadaffi en het plotselinge overlijden van De Grote Leider. Elke keer als er iets stoms in de voetbalwereld gebeurd, wrijf ik in mijn handjes: zou het dan nu eindelijk eens een keer over zijn met dat gezeik? Cruijf horen jengelen dat het allemaal niet eerlijk verloopt in het bestuur en ze beschuldigen van positieve discriminatie, de bestuurders met lange gezichten in hun Mercedes zien wegrijden, Van Gaal die een radiostilte inlast, het leek wel een soap. Volwassen mannen die zich met een kinderspel bezighouden en voor de vorm een duur pakje aan mogen, dat is toch wat voetbal eigenlijk is? Los van de achterlijke stapels geld die er mee gemoeid zijn natuurlijk. Want het mag dan wel een recessie zijn, de voetbalwereld merkt daar niks van. Als we nou het salaris van Esteban en van de rest van die hersenloze massa spierbundeltjes inzamelen, volgens mij komen we dan een heel eind met het aflossen van de staatsschuld en kunnen we gewoon weer genieten van orkesten en musea. Die theaters kunnen me gestolen worden, pedante zeikerds in kutdorpen als Hendrik-Ido-Ambacht die iets “heel leuks met poppen” doen, die kunnen we wegsubsidieren, hoor, geen probleem. Op voorwaarde dan dat de voetballerij gaat inleveren.

Ik kan er wel een boek over schrijven, over hoe verschrikkelijk voetbal is, maar we gaan door. Paars is de kleur van boetedoening en stichting KLOKK riep dan ook op tot het dragen van paars tijdens de nachtmis. Nu houd ik best van traditie, en heb ik wel eens een nachtmis bezocht, maar ik vind paars een heel lelijke kleur, dus hoefde ik dit jaar helemaal niet naar de nachtmis. Nu is mijn bescheiden mening dat religie de enige oorzaak is van al het wereldleed, en hoop ik, net als met voetbal, dat bij elk slecht bericht er wat meer afvalligen zijn. Niet dat ik graag wil dat priesters jongetjes en meisjes betasten, in tegendeel, ik hoop ernstig dat de hel bestaat zodat die mannen tot in de eeuwigheid anaal gekaratekickt worden, maar ik vind het wel goed dat het in de openbaarheid komt. Over enge, vieze mannen gesproken: ik begreep dat Robert M. maximaal 16 jaar plus TBS kan krijgen. Nu is in Nederland TBS een soort zomerkamp voor criminelen en is de gevangenis vaak nog gerieflijker dan menig Leidse studentenkamer, dus Robert M. is al snel weer vrij om met zijn echtgenoot meer zieltjes te verpesten. Kunnen we Robert M. niet samen met al die priesters op straat laten lopen met een brandmerk in een gezellig tuigdorp? Lost het probleem zichzelf op. Voor sommige misdadigers zijn lijfstraffen zo gek nog niet.

Coldplays Chris Martin mag ook wel eens in zijn buik geschopt worden terwijl hij op de grond ligt. Een beetje een miljoen vangen voor een optreden op Pinkpop. Is Jan Smeets niet helemaal goed bij z’n hoofd? En een nieuwe cd die een titel heeft als een ongeevolueerde hagedis, en een single die Every teardrop is a waterfall heet. Is Coldplay een bandje van tienermeisjes? Nee, maar ze hebben dan bandjes die oplichten op de maat van bepaalde liedjes tijdens een concert. Ik dacht dat Martin allemaal goede doelen-dingen deed, als een soort Neo-Bono, waarom dan achterlijk veel geld vragen voor een optreden en milieuvervuilende plastieken bandjes aan je fans slijten?

Ik hoop dat een Japanse tsunami de wereld reinigt van Coldplay, religieuze fanaten en voetballiefhebbers, maar hoe zeer ik me dit jaar ook heb geërgerd aan onrecht en onwetendheid, uiteindelijk kan je net als de Occupyers er weinig aan veranderen. Uiteindelijk is je eigen belevingswereld belangrijker. Zoals bij mij de geboorte van de dochter van mijn beste vriendin, de koop van mijn huis samen met mijn vriend en het overlijden van mijn leraar Nederlands. Die nu zou zeggen: “Faye, je stuk heeft geen samenhang, en je moet nog even naar je d’tjes en t’jes kijken”. Maar die wel mijn lievelingsleraar was en die er voor heeft gezorgd dat ik tegen wil en dank stukjes blijf schrijven. Al is het maar om mijn ergenissen te uiten voor een onzichtbare lezer. En tegen die lezer zeg ik: een mooi 2012, ik hoop dat er wat minder mensen, letterlijk en figuurlijk, in hun ballen geschopt worden en dat Coldplay er net als Kane een einde aan breidt.

We hadden niets nodig, want als je naar een rommelmarkt gaat heb je eigenlijk niet echt iets nódig. “Misschien kunnen we een leuk fotolijstje vinden voor die ene foto van de vakantie”, zeg je dan, of “Eigenlijk zoek ik nog een opgezet hert voor aan de muur”. Dat soort dingen. Een rommelmarkt lijkt in die zin ook wel op Ikea: je gaat voor een Billy boekenkast maar komt naast een handzaam bouwpakket ook thuis met servetten, drie nieuwe glazen en een schapenkleed. Vriend O en ik weten dat stiekem ook wel, dus hadden we genoeg geld gepind om thuis te komen met een volledige inrichting voor mijn studeerkamer.

Bij binnenkomst werden we begroet door een muffe lucht; een mix van stof, zweet en vieze patat. Zoals het een echte rommelmarkt betaamt. “Jezus”, zuchtten we, “we moeten denk ik even erin komen voordat we hier aan gaan beginnen”. Het is duidelijk geen leugen dat de verzamelaarsjaarbeurs de grootste van Europa is. Eindeloze rijen tafeltjes en ludiek ingerichte hokjes (dames, let op: Victoriaans, oud-roze en kant is het helemaal dit jaar), galmende gesprekken en morsig turende bezoekers stonden ons op te wachten. Dus spraken we een systeem af: eerst de ene kant van de rij, dan terug langs de andere kant. En pas blijven staan als iets triggert: een mooi schilderijtje, een mooie stand of een heel lelijk wijf achter de tafel.

Want daar grossieren rommelmarkten in: lelijke mensen. Heimelijk roken ze sjekkies en rochelen prijzen over hun ‘antiek’, een wit propje slijm in de mondhoeken, resten van roze koeken rollen over hun copieuze buiken, koudgeworden koffie schuin in styrofoam in de hand. Je weet dat dat de profi’s zijn: daar valt mee te onderhandelen, die kennen de klappen van de zweep. Een braderie in Putten of de beurs in Utrecht, elk weekend valt er wel te handelen in allerhande zooi. Heel anders dan de Hollandse vrouwen met hun kroppen sla op het hoofd die ook leuk eens op een marktje willen staan: zelfgebreide pashmina’s en kekke Oxo-theekopjes, aquarellen van een vrouwtje uit het buurthuis, theezakjeskunst, broches in de vorm van Zeeuwse knopen. Deze dames zijn hebben een hobby, die verkópen.

Wat je danig mist bij de doorsnee rommelmarkt zijn de extraatjes: waar de gewone rommelmarkt opgevrolijkt wordt door een zwakzinnige met een keyboard en iemand z’n dochter die zo leuk Jan Smit kan zingen, heeft de verzamelaarsjaarbeurs ook nog échte bekende mensen. Ja, op de sci-fi afdeling maakten Paul Blake en Keith Swaden hun opwachting: respectievelijk Bounty Hunter en Stormtrooper in Star Wars. Daar kan de Comic-Con niet tegenop dacht ik zo. Drie verklede stromtroopers en een hoop puisterige nerds liepen rond tot O’s grote onbegrip en mijn groot vertier.  De Megaplatenbeurs hebben we nog even aangedaan, vooral omdat er een rookruimte werd beloofd, maar het grote aantal metal t-shirts en veertig-jaar-oude Supetrampfans met rugzak werd ons iets te gortig.

Dus strompelden we haast plichtsmatig alle rommelstandjes af, raapten hier en daar wat op, besloten dat we een schilderij van twee bij vier meter van een tijger die een hond opeet boven ons bed moesten, vonden drie schilderijen van 600 euro echt veel te duur, lachten om de filatelisten en de muntenafficionados, pasten oudemannenhoedjes, aten veel te dure vieze patat, werden verliefd op een opgezet musje, zagen zes keer hetzelfde tegeltje in verschillende prijsgradaties en gingen met lege handen en pijnlijke voeten naar huis. Beteuterd keken we naar elkaar in de trein, met als troost een grote zak snoep op onze schoot. “In november is er weer een”, zei ik hoopvol.

In tegenstelling tot mijn vriend onthoud ik best veel: teksten van liedjes die ik al tien jaar niet meer heb gehoord,  mijn personeelsnummer van mijn allereerste baantje, verhaallijnen van dubieuze romcoms, de pincode van mijn vader, hoofdpersonages uit boeken en de geur van een vakantie uit Frankrijk. Dat komt omdat ik op de middelbare school had bedacht dat ik zoveel mogelijk stomme feiten wilde onthouden, zodat ik a) altijd Triviant zou winnen (min de stomme oranje vragen) en b) ik altijd wat had om over te praten op stomme feestjes (“wist je dat de Sex Pistols eigenlijk de eerste boyband waren?”).

Het is zodoende vreemd dat ik nu niet een programma kan vullen met mijn lievelingsfilms, -series en concertregistraties. Als bachelor in de theater-, film- en televisiewetenschappen zou ik toch minstens wat baanbrekende fragmenten uit de mediageschiedenis moeten kunnen opsommen.

Laatst vergat ik mijn alarmcode van mijn werk. Omdat ik er over na ging denken. En ik denk dat daar het euvel zit: zodra je er over moét nadenken, vergeet je het. Als ik nu de tekst van Whitesnakes epische lied ‘Here I go again’ moet optypen, zou ik er niet opkomen. Zet ik hem op, zing ik alles met volle borst mee.

Sigmund Freud zegt dat er een reden is dat we sommige dingen vergeten. Dus als ik iets ben vergeten, hoeft het niet te zijn omdat ik onder lichte dwang word gezet, maar omdat mijn onderbewuste aangeeft dat het echt niet erg is dat ik de titelsong van Dommel niet meer weet (dat weet ik natuurlijk nu wél, maar om drie uur ‘s nachts met zestien bier op weer niet).

De druk van Zomergasten is wel te groot: dat zie je bij de gasten ook vaak. Annet Malherbe koos een Youtubefilmpje van een puist die uitgeknepen werd: ik denk dat ze in een blinde vergeetachtige paniek ineens dacht aan iets wat ze liever op dat moment zou doen. Gelukkig hoef ik nooit bij Zomergasten op bezoek, want ik heb de hoop al opgegeven dat ik ooit bekend genoeg word om gevraagd te worden. En daarom moet ik nu ineens denken aan een heel stom  fragment uit een serie uit mijn jeugd.

Het is niet niets, dames en heren van de Lage Landen: het was een strenge winter, zoals we nog kennen uit de kinderboekjes van weleer. Met maillot onder de broek en spreekwoordelijke krant op de borst trotseerden miljoenen fietsers de snijdende kou van de vroege ochtend. Op onze stalen rossen fietsten we richting werk, station en school. Wanneer er niet te fietsen was, gleden we over beijzelde straten met onze Uggs en bergschoenen, de handvaten wegglippend onder onze handschoenen. Opgesteven slushpuppy op de grotere wegen omzeilden we met gevaar voor eigen leven, bepekelde auto’s om ons heenzoevend met ronkende motoren en warmbeslagen ruiten. Om nog maar niet te spreken over alle rode oren, koude neuspuntjes en gevoelloze vingertoppen. Mutsen die over onze ogen zakten, dikke skibroeken die een onaangename warmte in het kruis verspreiden, jasmouwen die net iets te strak zaten om de drie truien daaronder en sjaals die als een wurgslang om onze nek spanden. En na al die inspanning op twee wielen op de plaats van bestemming totaal bezweet ons ontdoen van al die overvloedige kledij en ondanks een temperatuur van -8 met zweetplekken achter ons bureau plaatsnemen.

Hoe leuk al die sneeuw ook was, voor de fietser is pakweg twee maanden sneeuw meer dan genoeg. En al die automobilisten maar kirren over hoe mooi de bomen langs de weg erbij stonden en hoe lekker het is om stapsgewijs te rijden in plaats van je haasten naar werk toe, want ja, je kan gewoonweg niet sneller rijden. Maar wel zeiken over hoe ze zeker wel een kwartier moesten krabben.

Nu die kerstige sneeuwgezelligheid voorbij is, hebben we de regenjassen maar weer van zolder gehaald. In een bonte schakering van waterafstotend nylon begint de grote ochtendmigratie met wat minder rust: met de sneeuw konden we nog wat rustig aan doen, de trein reed toch niet en collega’s en leraren begrepen de reden van het te laat arriveren wel. Regen is in Nederland nooit een excuus. En hoe afgedekt we ook ons zadel bestijgen, uiteindelijk komen we toch aan met een loopneus, mascara als twee tranen langs de wangen een een altijd oversized lelijk regenpak wat nergens decent valt droog te hangen.

Het weer in Nederland is niet gemaakt om te fietsen, en toch doen we het in Nederland met verve. En laten we de fietsfanaten even buiten beschouwing laten: de echte Hollandse fietser heeft geen andere keus. ANWB-jekker-fietsers met zo’n kaarthouder voorop het stuur gaan voor hun lol de weg op. En  wielrenners moeten gewoon optyfen van de fietspaden in de spits: als je in je lelijke latex nepsponsorbroekje de blits wil maken, doe dat dan maar in de duinen tussen dode konijnen, maar niet in de ochtenddrukte van een middelgrote stad. Nee, echte fietsers hebben geen auto of hebben de auto niet nodig voor werk. Echte fietsers pakken alleen de bus als ze een lekke band hebben. Echte fietsers laten zich in eerste instantie dan ook niet afschrikken door een beetje dubieuze weeromstandigheden.

Toch vind ik dat de fietsers van Nederland een schouderklopje verdienen: we hebben ons maar dapper door deze maanden heen geworsteld. Ik denk daar elke ochtend aan als ik me weer geel en groen erger aan de slome fietser, de arrogrante fietser, de afsnijdende fietser, de moet-ik-hier-zijn-twijfelende fietser: het gros bestaat uit fietsers die net als ik bij nacht en ontij het weer trotseren om op hun plaats van bestemming te komen. Eigenlijk verdienen we een weekje een limo met chauffeur.

Meeste mensen weten namelijk al dat ik een hartgrondige hekel heb aan Coldplay. En dat Coldplay twee keer (TWEE) in de top 10 staat is een gotspe. Die twee miljoen stemmers van de Top 2000 bestaat hoogstwaarschijnlijk voor het grootste deel uit caviakwekers: van die bleke, slungelige net-nog-niet-middelbare mannen met geruite overhemden met korte mouwen aan, die in de zomer blauwe soken in hun sandalen dragen en hun haar laten knippen door hun vrouw. Mannen met een hobby (caviakweken, vliegers bouwen, orchideeën telen) en zoontjes met oerhollandse namen, mannen die geen bier drinken maar tawny port, mannen die in een Fiat Multipla rijden, mannen die vroeger van Supertramp, Pink Floyd en Toto hielden, daar airguitar op spelen en nu alleen nog maar Coldplay goed vinden.

Alle luisteraars hebben elk jaar weer wat te zeiken over de Top 2000. Dit jaar wordt voornamelijk gezeurd over de hoeveelheid slechte Nederlandse muziek. De Zangeres Zonder Naam kunnen we niet aan tornen, ook Willy en Willeke willen we met rust laten, De Dijk en Blof zijn prima, maar Nick en Simon en de 3J’s, dat kan niet. En daar ligt ook wel een beetje de scheidslijn: als een slecht liedje campy is of barst van het jeugdsentiment, dan krijgt het weer bestaansrecht. Net zoals DJ Paul Estak vroeger slecht was en nu gewoon leuk op een feestje (of in een film). Beegees, Abba en The Carpenters kunnen weer. En daar ben ik blij mee, want ik heb een voorkeur voor campy muziek.

Blijft dat Nederlandstalige muziek een haat-liefde-relatie heeft met iedereen die Nederlands is. En toch, lieve mensen, zitten er pareltjes tussen. De mooiste zin uit een Nederlands liedje is van de koning van het levenslied: André Hazes. Een korte zin die zoveel zegt:

Het was er warm en druk, ik zat naast een lege kruk.

Hazes zingt deze zin met zoveel passie en een joekel van een snik, zo verterend verdrietig dat de tranen er vanaf druipen. Ik zal uitleggen waarom dit de mooiste Nederlandse zin ooit geschreven is.
Hazes zingt dat hij in een discotheek was van de week en zoals je misschien weet, zijn er maar een paar typeringen voor een discotheek: harde muziek, drukte en warmte door al die mensen die op elkaar staan gepakt. Kort samengevat: het was er warm en druk. Die warmte zet ons dan ook voor een tweestrijd: is het winter of zomer? Dat is allebei zielig want als het warm is buiten, is iedereen op de been en gaat gezellig dansen in de discotheek waardoor het nóg warmer wordt, en ik denk dat André niet zo goed kan dansen dat hij daar maar op die kruk blijft zitten. Als het winter is, is het misschien wel druk omdat het een kerst-of oud-en-nieuwfeest is, en dat is natuurlijk helemaal hartverscheurend, want Dré zit daar maar alleen een beetje verliefd te zitten wezen.
De lege kruk spreekt helemaal boekdelen: het is druk in die discotheek, men is warm en wil vast even een drankje halen en toch wil niemand, maar dan ook niemand naast André zitten. Heeft hij zoveel ludduvudde dat hij huilend over de bar hangt, mijden mensen hem omdat de kruk beweend is, of willen ze niet naast hem zitten omdat ie van verdriet al een week niet gedoucht heeft? Of is André gewoon zo verliefd dat hij hoopt dat de object of his affection misschien nog terugkomt, en dat hij die kruk als een waakhond leeg houdt, even gromt als een verhitte danser een hand ter steun op de houten zitting legt? Dat is ook zielig! Want wij luisteraars weten dat dat meisje helemaal niet meer terugkomt, want André is nou eenmaal niet moeders mooiste en er is blijkbaar zoveel keus in die discotheek (want het is druk) dat dat meisje vast allang weg gegaan is met een hippe jongeman.
Daarom is het zo’n mooie zin. In al zijn eenvoud valt er zoveel uit te halen. Die ene zin vertelt hele verhalen. Ja, je kan zeggen wat je wilt over André Hazes, maar door die zin vergeef ik hem de wansmaak van een hoop van zijn andere nummers. Door die ene zin heb ik zo nu en dan weer een beetje hoop in de Nederlandstalige muziek.

Zodoende. Als we nu met z’n allen afspreken dat de Top 2000 niet werkelijk een Top van de beste popnummers ooit gemaakt, maar een bloemlezing van zestig jaar mooie, lieve, troostende, opwekkende, melodramatische, jeugdsentimentele, bijzondere, grondleggende of gewoon leuke popmuziek is, dan kunnen we er volgende jaar naar luisteren zonder boos te worden. Mits Coldplay eruit gaat natuurlijk.

Wilders slingert nogal in het rond met zijn krachttermen, zoals de immer bekende ‘linkse hobby’s’. Het LVC is inderdaad ooit ontstaan als linkse hobby: gezelllig punniken, volksdansen, muziek maken en een hoop blowen. Tja, als een poppodium ontstaan is in 1969 krijg je dat. Paradiso is ook zo begonnen en daar staan nu ook artiesten die zich niet schuldig maken aan seks, drugs & rock ‘n roll en die Geert ook vast wel zal waarderen. Of zou Geert niet naar muziek luisteren? Muziek is ook kunst, tenslotte, dus een vrij linkse hobby.

Het Mauritshuis is ontstaan uit de verzamelzucht van een prins: vrij rechts eigenlijk. Als je veel geld hebt en een beetje kleur aan de wand wilt, kun je al die florijnen maar beter in schilderijen beleggen. Dat doen meeste multimiljonairs nog steeds. Weinig links aan; beleggen.

Binnen de kunsten zijn er zodoende nogal wat verschillen: niet alleen tussen definities als beeldhouwwerk, theater, muziek, schilderwerk, maar ook van waaruit die kunst is ontstaan en het belangrijkste nog, je eigen smaak. Want of je iets mooi vind of niet, valt bij kunst niet over te twisten. Geloof me, ik heb een aantal colleges ‘Filosofie van de kunst’ gevolgd en er was alleen maar discussie. Die discussies waren echter zo tergend sloom en existentialistisch (“wat is kunst?” “nee, wat is smaak?”) dat ik na vijf minuten al in slaap viel.

Die discussies zijn nou precies waar Geert aan denkt bij het gebruik van ‘linkse hobby’s’. Hij denkt aan busladingen vrouwen in helblauwe tunieken, rubbergevlochten kettingen, assymetrische schoenen en scheef haar die een uur naar een zwart vlak gaan kijken in een museum. Dat soort vrouwen en minimalistische kunst, daar word ik zelf ook altijd een beetje agressief van, dus ik snap Geert best. Of hij denkt aan babyboomers die met hun MG aan komen rijden in Amsterdam om naar een moeilijk toneelstuk te kijken dat ooit is geschreven door een eenarmige Rus die op straat leefde en zelfmoord pleegde door zich met een telefoonsnoer om z’n nek aan een paard door heel Moskou te laten slepen. Brrrr, enge mensen zijn dat.

En zo zag ik in het blad van de Vereniging Rembrandt een artikel over een overleden kunstenares. Louise Bourgeois. Een naam kan niet rechtser natuurlijk, ik denk meteen aan een dame met lang grijs haar opgerold in een knoet, met een jurk uit de 19e eeuw aan, zittend op een klein bankje in haar chateau. Nee, Louiselief was, gezien haar kunst, een zeer links georienteerde dame. Ze maakte onder andere zogenoemde Cells: een reeks objecten waarin vooral de spiraal centraal staat, want:

De spiraal is belangrijk voor mij. Het is een vreemde kronkel. Nadat de tapijten in de rivier waren gewassen, ging ik ze als kind samen met drie of meer anderen tot een soiraal draaien en kronkelen om het water eruit te wringen. Later zou ik dromen over het weg ruimen van mijn vaders maitresse. In mijn dromen deed ik dat door haar de nek om te draaien. De spiraal – ik houd van de spiraal – staat voor controle en vrijheid.

Dit is een van haar werken:

Poep met pootjes.
Verschrikkelijke kunst waar al die scheefgeknipte dames weer omheen gaan kirren en verzuchten dat Louise zo’n zwaar leven heeft gehad en dat je dat echt kunt zien aan de kleur bruin.

Ja Geert, soms snap ik best wat je bedoelt. Een drol met beentjes. Dat is een linkse hobby pur sang.

Ik kan er ook naar uitkijken: “Oeh, zometeen zijn mijn aardbeien klaar en dan kan ik er zo vroooooeeeeeem overheen, want ik heb nu een uitbreiding voor mijn harvester zodat ik niet vier blokjes teglijk maar wel negen blokjes tegelijkertijd kan doen”.

En het plannen: “Okee, morgen kan ik niet Facebooken dus dan moet ik alleen maar seeds planten die er twee dagen over doen om te groeien”.

Dan sta je in de kroeg met je vrienden, IRL, en dan heb je het nog steeds over Farmville en kekke filmpjes die je allang niet meer van Youtube af haalt maar van Failblog. En dat we dan met bier in ons hand onder het genot van een werelds goed bandje heilig met elkaar afspreken om elkaars neighbours te worden in City of Wonder, want dat is toch best een leuk spelletje, maar dan moet je wel even mijn embassy in je stad neerzetten.

Ook erg: internetterminologie gebruiken in het echt. Dus tegen je collega wanneer ze het briefpapier weer verkeerd in de kopieerapparaat heeft gestopt en dan heel hard “Fail!” roepen. Kan natuurlijk niet. Of de neiging hebben onder een officiële brief een dubbele punt p te schrijven. Zal de directeur van het Louvre niet echt begrijpen denk ik.

Overal ‘like’ willen aanklikken.

Aan elke kat vragen of ze zin hebben in een cheezburger.

“The cake is a lie” roepen op het Binnenhof.

LOL zeggen als iemand een grapje maakt in de trein.

Je Hyves opzeggen omdat je te druk bezig bent met Facebook.

Ik moet nodig afkicken…maar mijn druiven zijn bijna volgroeid.

Hoewel ik elk jaar halsreikend uitkijk naar de tweede en derde van oktober, is de week in de aanloop van het feest een opeenvolging van kinderlijk genieten. De weg naar mijn werk via het Centraal Station is elke dag een beetje meer een kermis: eerst groteske apparaten die krakend op hun plek worden gehesen, dan hier en daar een gesloten schiettent, en de dag van tevoren hamburgerkramen die ook zonder aan te staan naar afgekeurd frituurvet ruiken. En al die pubermeisjes- en jongens die stiekem hun Marlboro lightjes op de nog stille kermis aan het roken zijn, op de rand van een verregende felroze attractie zittend.

En op die eerste oktober hangt de spanning al in de lucht. De Leidenaars in de trein bespreken hun rituelen: “Oh ga jij altijd daarheen? Daar ben ik nou nog nooit geweest! Misschien moet ik dat dit jaar dan toch maar een keertje doen, maar ja, ik plan altijd zo weinig mogelijk weet je, gewoon zien waar het schip strandt”. Op diverse sociale media wordt er afgeteld en moet ik aangeven of ik er wel bij ben, worden er al telefoonnummers uitgewisseld en plannen gesmeed.

Zelfs op de laatste dag van september ruikt het in Leiden al naar peen en uien, want als een stoofpotje even staat, is het de dag van het grote eten eigenlijk lekker, is de klapstuk al genoeg versmolten tussen boterige aardappelen en zoete worteltjes.

“Als het maar niet regent”, verzuchten wij Leidenaren. Niet enkel omdat we ons dan bezig moeten houden met het gesjouw van paraplu’s en de kilte van natte voeten na een dag drentelen maar ook omwille van de arme kinderen die in de Taptoe moeten lopen. O groot en zielig lint van beteuterde kinderen met hun corpulente vaandeldragers en de mooiste flikflakkende meisjes van de klas. Als die door de regen sjokken met hun Scapino gymschoentjes, de natte haartjes langs de slapen druipend, een trillend lipje, en maar drie oma’s en een verstandelijk gehandicapte die komen kijken, dan wenen alle moeders zacht mee.

Ik kan niet wachten tot het eerste lauwe plastieken biertje genuttigd op een onchristelijk tijdstip. Tot ik weer joelend naar de suikerspinnenkraam kan rennen. Tot ik weer met schorre stem het Leidse lijflied mag brullen. Tot ik koud, warm, koud in en uit de kroegen kan lopen. Tot ik weer op vier oktober warm gedoucht in bed kan liggen en zucht: “Het wordt toch elk jaar minder leuk”.

Zo is het wel vaker met dromen dat ik alleen een beeld zie en daar heb ik dan al een heel verhaal om heen gesponnen. Of losse fragmenten die vanzelf zich ineen weven als een doorlopend item.

De nacht daarvoor droomde ik dat ik in een winkeltje werkte en de koningin langskwam. Maar dat winkeltje was een enorme zooi en de mensen die er werkten onder mijn supervisie liepen een beetje met elkaar te kleppen in plaats van op te ruimen. Toen werd ik pissig en ging ik zelf ruimen en riep ik heel boos “Ik doe dit nu wel, maar eigenlijk zou de afdeling Communicatie dit moeten doen!”

Ook gek natuurlijk. Maar wel verklaarbaar, let op:

De nacht daarvoor droomde ik dat ik in een winkeltje werkte en de koningin langskwam (het was de dag voor Prinsjesdag en de Koningin rijdt dan langs het Mauritshuis). Maar dat winkeltje was een enorme zooi (Velvet Music) en de mensen die er werkten onder mijn supervisie (LVC)  liepen een beetje met elkaar te kleppen (LVC) in plaats van op te ruimen (De Burcht). Toen werd ik een beetje pissig en ging ik zelf ruimen en riep ik heel hard “Ik doe dit nu wel, maar eigenlijk zou de afdeling Communicatie dit moeten doen!” (Mauritshuis)

Op een of andere manier hadden al mijn baantjes van de afgelopen twee jaar zich met elkaar verweven. Een verwerking van herinneringen zodoende, zoals dromen meestal doen. Ik kan me alleen niet meer herinneren dat ik drie Italiaanse homoseksuelen op de fiets tegenkwam die de weg naar het zwembad vroegen. Of iets dergelijks.

Een tijd terug droomde ik veel over zeehonden, orka’s en ander zeespul. Waar dat vandaan komt weet ik ook niet. Ik ben niet bepaald een dolfijnenmeisje. Wellicht dat alle dromen die ik niet kan verklaren over water gaan. Ach, wellicht heb ik gewoon een film gezien met een beeld dat ik vervormde naar mijn Italiaanse waternimfen. Of dacht ik aan een homoseksueel stel dat ik ken. Of maakte ik me zorgen over strandende walvissen. Of misschien, heel misschien zit Leonardo DiCaprio in mijn hoofd allemaal homo-erotische dingen met water te doen.

Ik herinner me mevrouw Van Dort liever als die gekke mevrouw met dat lange haar uit JJ De Bom. Ook al was dat alweer een jeugdserie van een generatie voor mij, heb ik het idee. Villa Achterwerk deed toen ook al herhalingen. En zag ik ook Buurman en Buurman, Paulus de Boskabouter en Theo en Thea, programma’s die mijn tien jaar oudere zus ook al had gezien als kind.

Toen ik Wieteke zo zag, leek het ineens een heel gewoon oud vrouwtje en bedacht ik me dat jeugdidolen natuurlijk ook gewoon ouder worden. Dat zie je natuurlijk ook wel aan grote internationale sterren, maar met Nederlandse kindervrienden vergeet ik het soms even. Zo zag ik ook Maxim Hartman die het in een interview had over vrouwen, en dat hij zo goed was in ze versieren. Of zoals ik weleens hoor dat Ome Willem helemaal niet zo’n aardige gekkigheid is als hij lijkt. En ook schrok ik een beetje van Aart Staartjes die zich woedend maakte over de zendtijd van Sesamstraat.

Het is net als dat moment dat je je realiseert dat je ouders ook seks hebben. En dat die goeiige juffrouw uit groep drie ook  poept.

Carlo en Irene groeiden met mij mee, omdat ze niet meer van televisie af te slaan waren, maar de sterren van de kindertelevisie van de publieke omroep raak je toch een beetje kwijt als je ouder wordt. Het is om melancholisch van te worden: ik ben ook alweer bijna dertig maar het leek nog zo kort geleden dat ik met mijn snufferd voor het scherm zat, de beeldruis kon ruiken, de kleurverdeling uit kon tellen in rood, blauw en groen en luid mee zong met de Familie Knots.

Het is maar goed dat ik twee jaar geleden de DVD van Rembo en Rembo voor een vriendin heb gekocht; kan ik af en toe nog lachen als een kind.